NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Powitajmy naszego gościa specjalnego,
- aktora Eiichiro Funakoshi. - Nie wierzę.
- Dziękuję za zaproszenie. - Jak to?
Czemu zawdzięczamy tę wizytę?
Jak się masz?
- Okazało się, że mój menadżer... - Tak?
...był na castingu do tego programu.
- Rany. - Co?
- Jest w programie? - Nie.
- Odpadł? - To Tupas?
Nie dostał się, ale był bardzo blisko.
Był przekonany, że mu się uda.
Pewnie przez to się nie dostał.
Racja. Dlatego chciałem obejrzeć ten program.
- Ale mam swoje lata. - Powiedzmy.
Sądziłem, że nie będę chciał tego oglądać, ale wkręciłem się.
- Świetnie. - Fajnie, że oglądasz.
- Wpadłem w tę króliczą norę. - Cieszymy się.
- Miło nam, że go lubisz. - Urwisko bym dostrzegł,
ale tej nory nie.
- Każdy dostrzegłby urwisko. - Właśnie.
A trafiasz na więcej urwisk niż Ponyo.
Czy masz ulubionego bohatera programu?
Na początku kibicowałem Ruce.
- O proszę. - Zaskoczyłaś mnie.
- Torichan żarliwie broniła Ruki. - Tak.
I często mnie to wkurzało.
Nadmiernie się ekscytuje.
- Lubiłem też Peppe. - Nasz ulubieniec.
Marzył o mandze w sklepie.
Ta scena!
Mówił, że to jego marzenie i udało mu się.
- To był wzruszający moment. - Tamta scena...
nieźle mnie wzruszyła.
Rakurui, kanji „wylanych łez”.
- Poetyckie. - Piękne.
Nie byłem w stanie powstrzymać łez.
Słyszałem, że dzisiejsze sceny będą pikantne.
Cieszę się, że jestem tutaj w tak pamiętnej chwili.
To punkt kulminacyjny tej historii.
W poprzednim odcinku widzieliśmy randkę Tupasa i Emiki.
- Zgadza się. - Najpierw byli w kinie,
potem poszli na kolację.
Chodzą słuchy, że miałam wielu chłopaków.
Ale jestem zwykłą 21-latką.
I nie mam doświadczenia w związkach.
- Zaskakujące. - Czuła się niezrozumiana.
Chce poprawić image dzięki Tupasowi.
- Wykorzystuje go? - Tak myślisz?
To tylko moje zdanie. Nie wiem na pewno.
Leniuchowali razem na kanapie.
- Poczuli przywiązanie. - Tak.
Widać, że flirtują.
- Z pewnością. - Prawda?
Również w poprzednim odcinku...
narosło napięcie w trójkącie miłosnym
- między Ryo, Vivi i Haną. - To, co zrobił Ryo...
Ryo i Vivi oglądali w nocy film.
Siedzieli blisko,
- a Ryo nic. - Vivi czegoś chciała.
- Mógł złapać ją za rękę. - Właśnie.
Wiecie co...
Coś zwróciło moją uwagę,
gdy Ryo wrócił do domu z ciastem.
Gdy oglądałem tą scenę, z pewnością zauważyłem...
- Tak? - Ja też widziałam.
- ...malinkę na jego szyi. - Co?
- Tak sądzę. - Była tam.
Napięcie sięga zenitu.
Czuć w powietrzu.
Miałem w głowie ten motyw muzyczny, gdy to zauważyłem.
Nie dostrzegłem.
Wydawało mi się, że ma coś na szyi,
- ale myślałam, że to od koszykówki. - Tak, też nie byłem pewien.
- Pokażcie. - Umknęło nam.
Ma jakąś babkę na boku?
Jeśli nie, to czemu tak się zachowuje?
- Racja. - Vivi to niezła laska.
- I dobrze się dogadują. - Tak.
Nawet rozmowa o ponzu ich bawiła.
- Jak prawdziwa para. - Tak.
Aż nagle odsuwa się, dając głupie wymówki.
Nawet gdyby miała zostać w Japonii,
to i tak czułbym się źle.
Moje cele muszą być dla mnie priorytetem.
Nie chcę, by porzucała swoje,
by wesprzeć moje. Nie chcę tego.
Nie chce zmuszać jej do porzucenia swoich marzeń.
Chce ją subtelnie odrzucić i nie wyjść na chama.
Nie wierzę w jego intencje.
Ciekawe, co Emika z tym zrobi.
Czy powie o tym dziewczynom?
Liczę, że da radę. Martwię się, bo nie jest zbyt bystra.
31. TYDZIEŃ
Witaj z powrotem!
CHWYT REKLAMOWY
Jaka szczęśliwa.
- Zawsze tak mam. - Jasne.
Jak było?
- Dziwnie mi. - Tak?
- Co się stało? - Opowiadaj.
Dlaczego jest ci dziwnie?
- Nowy odcinek dziś leci. - Dlatego?
- Ludzie do mnie piszą. - Sądziłam...
Dziś leci?
Jak rozmowa z Ryo?
Gadaliśmy o wielu sprawach.
Zdradzisz coś nam?
Wolałabym, by sam wam powiedział.
Cieszę się, że poznałam prawdę.
- Miał sporo... - Jaka tajemnica.
...zmartwień. Dużo się zastanawia.
Podzieliłam się z nim tym, co czuję.
Wydaje mi się, że...
nawet idiota dostrzeże, że na niego lecę.
- Ze mną jest tak samo. - Właśnie...
- Nie wiem co jeszcze... - Jego milczenie...
- Właśnie. - ...mówi samo za siebie.
Nie wiesz tego. Może jeszcze nie zdecydował.
Tak czy inaczej, musi podjąć decyzję.
Bo to nas męczy.
Nawet jeśli wie, o co mu chodzi, nie spieszy mu się z odpowiedzią.
Żadna z was nie powiedziała mu wprost, co czuje.
Na pewno to wie.
- Wciąż powinien to usłyszeć. - Na pewno wie.
Może widzi, co czujecie, ale nie wie, co z tym zrobić.
- Myślisz? - Nie wie, co ma zrobić?
Mam wyznać swoje uczucia, żeby być odrzuconą?
Nie chcę inicjować rozmowy.
Tyle już przeszłyście
i wiecie, że domyśla się, co czujecie.
Jedyne, co pozostało, to otwarta rozmowa.
Powinnyście z nim pogadać, nawet jeśli będzie to trudne.
Inaczej będziecie tym sfrustrowane.
Kiedy to mówisz, to myślę, że...
nie ma dobrego wyjścia.
Każda opcja jest bolesna.
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT OSOBISTY, LAT 22
MODELKA, LAT 24
MONZEN-NAKACHO, TOKIO
KLUB SPORTOWY MEGALOS
VIOLETTA RAZDUMINA, 24 LATA Z BASZKIRII
2014: KOŃCZY INSTYTUT W JAPONII
2016: ODCHODZI Z COLLEGE’U
2017: PRACA W BRANŻY ROZRYWKOWEJ WOLNA OD 2,5 ROKU
Tak, to jest super.
To też fajne.
Następne zdjęcie.
Spędziliście tutaj razem cały dzień.
Co porabialiście?
- Wróciłem do domu. - Tak?
- Emika drzemała. - Obudziłeś ją?
- Kupiłem nam colę... - Nie.
...i zapytałem, czy chce.
Tak, piliśmy colę.
- Oglądaliście śmieszne filmiki? - Tak.
I słuchaliśmy muzyki.
- Tak, trochę. - Jak miło.
- Świątecznych piosenek. - Tylko świątecznych?
No co ty?!
Jesteście tacy...
Już niedługo święta.
- Chcieliśmy się wczuć. - Super! Zazdroszczę wam.
Jesteście tacy szczęśliwi.
Umówiliście się już gdzieś?
Nie, jeszcze nie.
- Nie. - Rozumiem.
Nie chcę być wścibska.
Zostawiłam na dole telefon?
- Gdzie jest? - Są takie śliczne!
- Są śliczne. - Co nie?
- Bardzo. - Gdzie kupiłaś?
Kai śpi?
Nie wiem, co robi. Kai!
Nie widziałam go, a wy?
Widziałem, że rano
spał w pokoju chłopaków. To dość rzadkie.
Czemu nie śpi w swoim łóżku?
Ciekawe, czy czuje się przy nas niezręcznie.
- Mówił, że lubi być sam. - Tylko, że jest sam cały czas.
Wiem. Może potrzebuje tego, by się zregenerować.
Jeśli tak, to...
po co wziął udział w programie, skoro jest introwertykiem?
- Nawet się nie przywita. - Może go obudzę.
- Sprawdzę, co z nim. - Dobra myśl.
Robicie coś jutro razem?
- Taki był plan. - Zapytaj go.
- Na trampoliny. - Tak.
Śpi jak zabity.
- Spałeś? - Tak, długo.
- Dzień dobry. - Dobry.
Nie zauważyłeś, że weszłam?
Nie bardzo...
- Źle się czuję, dlatego spałem. - Co jest?
- Jesteś chory? - Tak.
- Naprawdę? - Trochę.
- Nie mogę wstać. - To niedobrze.
Czekaj.
Nie wiem, czy masz gorączkę.
Wiem, że mamy na jutro plany, ale powinniśmy przełożyć.
Muszę zwolnić i zadbać o siebie.
Ostatnio nie odpoczywałeś?
- Szalony czas. - Byłeś zestresowany?
Dużo malowałem i dwa razy w tygodniu miałem stand-up.
Dzisiaj byłem w pracy na budowie.
Zaszyłeś się w pokoju zabaw.
Chyba się tu wprowadziłeś.
Tak, to mój pokój.
Nie lubisz swojej sypialni?
Lubię...
najwięcej czasu spędzać w samotności.
Fajnie, gdyby inni mogli cię bliżej poznać.
- Ja zresztą też. - Może.
Wiem, że mało o sobie mówię.
Racja, ja cię przegaduję.
- Nasze rozmowy to mój monolog. - Nie przeszkadza mi to.
Lubię nasze rozmowy.
- Tak? - Tak.
Musimy się o ciebie zatroszczyć.
Musisz się wykurować.
Już mi lepiej, dzięki tej rozmowie.
Naprawdę?
Zrobiłam zupę z warzywami i cebulą.
Tak?
- Nie wiem, czy dobra. - Na pewno.
Zjedz, jeśli chcesz. Dodaj jajko.
- Dzięki. - Zjedz trochę.
Masz gorączkę! Masz czerwoną buzię.
- Nie przechyl termometru! - Nie przechylać?
Ma rumieńce, prawda?
- Zjem dokładkę. - Pewnie.
- Smaczna. - Co nie?
- Smakuje ci? Super. - Pyszna.
- Pachnie świetnie. - Pycha.
Jaką masz temperaturę?
- Mogę? - Aż 38 stopni.
- To wysoka. - Niedobrze!
- Porządna gorączka. - Nie za dobrze.
Jesteś rozgrzany.
Rozłożyło cię.
Mamy okłady w lodówce.
Okłady chłodzące? Chcesz?
Tak, spróbuję.
- „Spróbujesz”? - „Spróbujesz”?
- Nie używałeś ich? - Nie.
Odgarnij swoje włosy.
Po raz pierwszy robię komuś okład.
Jakie romantyczne.
Ale zimne.
- Trzyma się? - Tak.
- Mów, czy czegoś ci trzeba. - Jasne.
- Mów, jeśli pojawią mdłości. - Raczej nie będzie.
Ryo i ja zaopiekujemy się nim.
Ryo jest już w domu?
Jest. Poszedł już do łóżka.
Już śpi.
- Poszedł spać? - Pewnie tak.
- Chyba. - Jest w pokoju.
GODZINA 13.00
Widzieliście Odlot?
Jest trochę jak impreza niespodzianka...
- Co tam? - Pieczonego ziemniaka?
Chętnie.
- Tak? - Poproszę.
- Dzięki. - Jakbym przyniosła ci
- rum w papierowej torbie. - Racja.
- Co tam? - Co tam?
Serio, jak się masz?
- Dobrze. - Jak gorączka?
- Spadła. - Czujesz się lepiej?
- Tak. - To super.
Codziennie ćwiczysz stand-up?
Tak.
Najgorsze jest to, że...
mam sporo materiału, który mnie śmieszy...
- Ale ludzie go nie rozumieją? - Tak.
Może łatwiej byłoby ci, gdybyś odnosił się
- do swoich przeżyć. - Tak.
Jest o czym mówić.
Ten tekst o korposzczurkach.
Przez to, że to nie było twoje doświadczenie,
nie mogłeś się w to zagłębić.
Publiczność mogła to wyczuć.
Są myśli, które spędzają ci sen z powiek?
Takie tematy powinieneś poruszać.
Te, na których ci zależy.
Jest jedno pytanie...
o którym często myślę. „Czemu żyję?”
Naprawdę o tym myślisz?
Tak, czemu jestem tutaj...
Nie mówisz tego,
- by brzmieć fajnie? - Nie.
Twoje pomysły są bardzo rozbieżne.
Nie ma w nich kierunku i trudno nadążyć.
Dlaczego jesteś w programie?
Chciałem...
zbliżyć się bardziej do ludzi,
poznać nowe perspektywy w życiu.
Chciałem poznać ludzi,
którzy staliby się moimi przyjaciółmi.
Dlaczego izolujesz się na górze?
Czemu się wycofujesz?
Przecież to sedno programu.
Jeśli wolisz być sam, to po co tu mieszkasz?
Jeśli spędzisz więcej czasu z ludźmi,
dowiesz się, co ich rozśmiesza.
- To sposób na naukę. - Wiem, co masz na myśli.
Jesteś introwertykiem.
Czasami spędzasz za dużo czasu w samotności.
Fajnie, gdybyś wyszedł ze skorupy.
Rzadko widzę, że odsłaniasz siebie.
To ma wpływ na twoje życie i twoje żarty.
GODZINA 22.00
Cześć.
- Byłeś w domu? - Cześć.
- Właśnie wróciłem. - Pokaż.
- O nie. - Skąd ta blizna na ślicznej twarzy?
- Nieźle, co? - Śliczne oczka.
- Musi boleć. - Masakra.
- Nie boli. - Nie?
Bolało wcześniej. Teraz już nie.
To się stało podczas gry?
- Czy na treningu? - Tak.
O nie...
Twoja piękna twarz. Właściwie wygląda jeszcze lepiej.
Ktoś jest w domu?
- Chyba tylko my. Może Kai. - Tak, chyba jest.
Po meczu w ten weekend
zrobię sobie przerwę.
- Z treningami też. - Od przyszłego tygodnia?
- Naprawdę? - Tak.
- Serio? - Tak.
- Mam coś do zrobienia. - Robisz przerwę od poniedziałku?
Tak, chcę zjeść wspólną kolację ze wszystkimi.
Ale chyba chciałaś zrobić imprezę?
Racja. Nie było dobrego terminu.
Wcześniej mówiłaś o campingu.
- Za dużo roboty. - I za zimno.
- Racja. - Przegłosowaliśmy to.
Ale chciałaś zorganizować wycieczkę, tak?
Tak!
Może 19.?
Prawie każdy ma wolne.
Albo 21.
- Możesz 19.? - Ja tak. A ty?
- Ja też. - A ty, Mizukoshi?
Mam wolne.
To musimy dopytać jeszcze trójkę.
Super.
Zaczyna boleć? Wszystko dobrze?
Może dać całusa?
Chcesz?
Szybciej się zagoi.
Jestem zbyt natarczywa?
Bywam zbyt szczera. Przepraszam.
- Nie rumieni się. - Nie.
Chyba nie chce jej uwagi.
To była dość nagła zmiana.
- Coś się stało. - Zmienił się.
Przeszkadza?
- Co się stało? - Może to ta malinka?
Może to ona.
- Prawda? - Może nie jest z Emiką,
ale może są przyjaciółmi od seksu?
- To możliwe. - Bo ta dwójka
była już trochę...
Przez pewien czas lgnęli do siebie.
- W ten sposób. - Pamiętam.
- Ten gest. - Tak było.
Być może coś między nimi jest,
ale tak czy inaczej,
- postawa wobec Vivi... - Całkiem się zmienił.
Nagle stracił nią zainteresowanie.
Całkowicie. Wręcz mu przeszkadza.
- Szkoda mi jej. - Nigdy nie szukał romansu.
Myśli tylko o karierze.
Tylko o tym?
Przecież rozmawiał z Vivi o idealnej przyszłości.
Że szukają partnerów na życie.
Oboje zdawali się myśleć o potencjalnym związku.
Racja.
Smuci mnie to, jak rozmawiają ze sobą teraz.
Vivi bardzo się stara.
Emika wie już, że Ryo nie czuje nic do żadnej z nich.
A jednak im tego nie powiedziała.
Zachęcała ich do wyrażenia uczuć. Ale to byłoby okrutne,
- gdyby brała w tym udział. - Dokładnie.
A Tupas idzie dalej.
To jej przykrywka.
- Tak myślisz? - Podjarałem się.
Szaleństwo.
Fajnie być detektywem, co?
- Tak. - Dzięki za te słowa.
Może po prostu unika Vivi, ale dużo odnosi się do Emiki.
- Zauważyłam. - I woła ją po nazwisku.
- To dość znajome. - Racja.
- Jakby byli blisko. - To dziwne.
- Szaleństwo. - Tak.
Czekam na resztę.
Podobała mi się szczera rozmowa Vivi z Kaiem.
Kładzie kawę na ławę.
- Naprawdę się troszczy. - Jest świetna.
- Prawdziwa. - Nie?
Nie ma wad.
- Nie okazała ich. - Tak.
Ciężko coś zarzucić.
- A Tupas? - Póki co,
Tupas jest w siódmym niebie, bo wie, że Emika go lubi.
Przekazuje każdy szczegół Lily’emu.
- Tak? - Możliwe.
Pewnie pokonał mojego menadżera.
Pewnie tak było.
GODZINA 21.30
Wybraliśmy knajpę na 19.?
- Wciąż myślę. - Może coś z grilla?
Brzmi super. A jeśli nie damy rady,
- to zjemy obiad tu. - Dobrze.
Idę się wykąpać.
- Na razie. - Trzymajcie się.
Idę do łazienki.
- Ryo? - Tak?
O co ci chodzi?
- Z tym nagłym obiadem? - Po prostu...
chcę się spotkać, nim znów będę zajęty.
Już myślałam, że coś się stało.
Tu będzie mi wygodniej.
- Pewnie. - Będę cię widział.
Kto ci się podoba?
- Znalazłeś swój plon? - Tak.
Znalazłem.
- Tak? - Mój plon to...
pszenica.
- Zauroczyłeś się w kimś? - Zauroczyłem się?
Nie.
Ostatnio
Emika zaprosiła cię do pokoju zabaw.
O czym gadaliście?
Cóż...
Zapytała, co myślę o tobie i Vivi.
- I co powiedziałeś? - Chcesz wiedzieć?
- Tak. - Na pewno?
A więc...
Powiedziałem jej...
że póki co nie czuję nic
do was.
Ale jednocześnie
nie usłyszałem też, czy któraś z was czuje coś do mnie.
Nie chciałem niczego zakładać.
Dlatego nie zamierzałem
wychodzić z tym tematem.
- Co? - Tak powiedziałem.
Teraz o tym mówisz.
- Bo mnie spytałaś. - To prawda.
A więc twierdzisz,
że nie czujesz też nic do Emiki czy Vivi?
W skrócie, tak.
- „W skrócie”? - Cóż...
Jesteście dla mnie znajomymi.
Jasne.
Rozumiem.
- Staram się być delikatny. - Ważysz słowa.
Ciekawi mnie to.
Ciężko mi to robić, kiedy mówię o uczuciach.
Cóż...
Oglądałam wczoraj bardzo romantyczny film.
Jaki?
Na Netfliksie, zapomniałam.
Ciekawi cię?
- Chciałem coś obejrzeć. - Co?
- Chciałem coś obejrzeć. - Obejrzymy razem?
- Cześć. - Jestem.
- Wstawiłaś się? - Nie.
- Ani trochę. - Trzeźwa?
To był świetny dzień.
- Idę do salonu. - Co?
- Do salonu? - Chcesz obejrzeć?
Tak.
Super. Tak będziemy oglądać?
- Tak? - Tak jak teraz.
Chciałam z tobą o czymś porozmawiać.
- Pewnie wiesz. - Zrób pauzę.
Przerwijmy oglądanie i pogadajmy.
O czym?
Mówiąc w skrócie,
to oczywiste, że mi się podobasz.
- Tak. - Prawda?
Czuję do ciebie jakiś pociąg.
- Pociąg? - Tak.
Więc...
chcę wiedzieć, czy ty też.
- Chcesz wiedzieć, co czuję? - Tak.
Jesteś po prostu ciekawa?
Odpowiadasz pytaniem na pytanie?
To nie fair.
Jeszcze raz.
Gdybyś zapytała, co czuję...
to odpowiedziałbym tak samo.
Chwila...
- Nie rozumiem. - Wysłuchaj mnie.
Jesteś mną zaciekawiona, nie?
Zaczekaj. Co czujesz?
- Mam swoje zdanie. - No i?
- Ale... - To powiedz!
- Posłuchaj mnie. - Co?
Myślisz, że byłabym tu i oglądała film tak blisko ciebie,
- gdyby to nie było silne? - Nie.
Jasno wyraziłam, co czuję.
- Ale... - Tak.
- To... - Nie mów, że nie widzisz.
Powiedziałaś mi wprost, co do mnie czujesz?
Nie.
Ale powiedziałam, że mnie ciekawisz.
Rozumiem.
Nie chcę tego komplikować.
Jeśli chcesz, zostańmy przyjaciółmi.
Jasne.
Jeśli chcesz się zbliżyć, pokaż to.
Mam odpowiedzieć teraz?
- Co czuję? - Tak.
Jesteś piękna.
Świetnie się z tobą rozmawia.
Mamy też podobne wartości.
Też tak myślę.
- Ale... - Tak.
Zaczekaj...
Co?
Chcesz wyprowadzić się do Stanów, by robić karierę
- w Hollywood, tak? - Zgadza się.
Nie sądzę, by nasz związek był realistyczny.
Podążam za tym samym marzeniem...
o zostaniu koszykarzem od trzeciego roku życia.
I wiem...
Wiesz, że trzeba mieć marzenia?
Nie powinnaś ich porzucać
z tak błahego powodu,
jak spotykanie się ze mną.
Czyli nie lubisz mnie na tyle, by chcieć, żebym z tobą została?
To nie tak. Nie poprosiłbym cię o to.
Nie chodzi o moje zainteresowanie czy brak uczuć do ciebie.
Chcę, byś spełniała marzenia.
Co ty gadasz?
Chcesz, byśmy byli razem?
- Tak. - Czujesz tak?
Tak, ale zawsze jest „coś”.
Zostaw to na chwilę.
Odległość jest dla mnie
mało istotna w ogólnym ujęciu.
Dla mnie jest naprawdę ważna.
Wiem, że nie chcesz tego słyszeć.
Nie znasz przyszłości.
- Może się zmienić? - Nie wiadomo.
Mogę znaleźć tu dobrą pracę i zostać.
- Za późno, by to rozważyć. - Za późno?
Nie wiedziałem o tym.
- Zawsze są opcje... - To nie fair.
- Ale są... - Bardzo nie fair.
Jakim cudem to ja jestem nie fair?
Mamy sporo do przemyślenia,
- ale istnieją opcje. - Jasne.
- Więc... - Jasne.
Kiedy natrafiasz na coś, co uznasz za ważne,
możesz zmienić coś w życiu.
I nie trzeba tego określać jako „porzucenie marzeń”.
Moglibyśmy znaleźć wiele rozwiązań,
ale ty już zdecydowałeś.
Jesteś zaradna.
- Bardzo zaradna. - Nie o tym...
To jakiej osoby szukasz?
Kogoś bez żadnych ambicji?
Nie o to chodzi.
Nie chcę związku na odległość.
- Jasne. - Tylko tego nie chcę.
Ale nie przewidzisz przyszłości.
Nie rozumiem, o co ci chodzi.
Ciekawe.
Mimo to...
chcę oglądać razem filmy
i cieszyć się wspólnymi rozmowami.
Lubię spędzać z tobą czas, więc ciężko mi odmówić.
Po prostu...
nie umiem tego zakończyć. Sam zdecyduj.
Powiedz, czy wciąż jest szansa.
- Mam odpowiedzieć? - Tak.
- Teraz? - Kiepski moment?
Tak...
Wolisz do tego wrócić?
Tak.
- Pogadamy później? - Tak.
Dobrze.
Co się dzieje? To było straszne.
- Nic się nie stało! - Rozczarowali.
- To było straszne. - Niedobre.
Straszne.
Powinien być rozsądniejszy przy podejmowaniu decyzji.
Przez całą rozmowę unikał odpowiedzi.
Vivi postawiła wszystko na szali i otworzyła się przed nim.
Przyrzekała, że nie rozpocznie tej rozmowy.
- Ale zrobiła to. - Dzielnie.
Nie odebrał tego odpowiednio.
- Racja. - Właśnie.
Nie chce tego odwzajemnić,
bo boi się związku na odległość.
Ciężko mi pojąć,
czy faktycznie ją lubi, czy ruszył już dalej.
To była jednostronna rozmowa. Tylko Vivi mówiła o uczuciach.
Racja. Rzuć do kosza i przestań owijać w bawełnę, Ryo.
Nie lubi jej czy naprawdę się waha?
Jak to jest?
Mówienie, że nie chce, by porzuciła swoje marzenia,
to najlepszy sposób, by wyszedł z tego pozytywnie.
Nie musi brać za nic odpowiedzialności.
Myślał, że pójdzie jak z płatka,
ale Vivi może się dostosować, gdyby jej zależało.
Przedstawiła alternatywę.
A on odparł, że jest zaradna.
- „To nie fair”? - Z jego strony.
W czym rzecz?
Racja.
Mówi naokoło, by ukryć prawdę.
Ma bardzo nieuprzejme podejście.
- Strasznie. - To chyba oczywiste?
Nie potrafi wyrazić, że nie widzi dla nich szans.
- Czemu tak mu ciężko? - Kto wie?
Lubi oglądać z nią filmy
- i spędzać czas. - Boi się łatki.
Tak się wydaje.
Powinien zaryzykować.
Ale to nie moja decyzja.
Mimo to, masz rację.
Nie wiadomo, co skrywa horyzont, póki nie zrobi się kroku do przodu.
Chodźmy już za horyzont.
- Dobrze. - Prawda?
Naprawdę mądre słowa.
- Chciał się powygłupiać. - Chyba tak.
- Nie jest poważny. - Prawda?
Chce tylko poflirtować w ciągłym zawieszeniu.
Racja.
By ktoś mówił mu, że jest kochany.
Tak właśnie myślą teraz ludzie.
Nie znamy prawdy, ale tak to wygląda z zewnątrz.
Wyłożyli w tej rozmowie wszystkie karty na stół.
„Teraz?” Co to miało być?
To było w stylu brzyduli.
- Wstrętne. - Ohydne.
Czemu o to zapytał.
„Chcesz wiedzieć teraz?”
Po co w ogóle pyta?
Stara się kupić sobie trochę czasu,
a już wie, że ją odrzuci.
Jest zachowawczy.
Marnuje czas Vivi.
- Racja. - Tak.
To strata czasu dla ich obojga.
Gdyby dostała odpowiedź, mogłaby ruszyć dalej.
Zachowuje się, jakby była szansa,
ale odwleka nieuniknione. Marnuje jej czas.
Naprawdę mnie zawiódł.
W jego życiu mogło być wiele takich kobiet.
- Tak. - Możliwe.
Być może boi się, że straci fanów.
Co? Przecież właśnie teraz ich traci.
Jeśli boi się, że straci fanki, to jest przeciętnym wyrywaczem.
Racja.
GODZINA 1.30
Co się stało?
Stara się wszystko pokomplikować.
- To znaczy? - To pogmatwane.
Wydaje się, że się lubimy.
To jedno.
Ale...
myśli, że chcę mieszkać w USA.
W skrócie,
czujecie coś do siebie?
- Ale... - Chyba. Sama nie wiem.
Gdy z nim rozmawiałam,
powiedział, że nie czuje nic do żadnej z nas.
Wydawało mi się, że cię lubi,
- więc zaskoczył mnie. - Tak powiedział?
- Tak ci powiedział? - Tak.
- Może źle go zrozumiałam. - Dziwne.
Może starał się być miły, żeby mnie nie skrzywdzić.
Dlatego tak powiedział. Chciał starannie dobrać słowa.
Ale wyraźnie powiedział, że do nikogo nic nie czuje?
To mówi wiele o tym, jaką jest osobą.
Nienawidzę osób, które zawsze starają się wyjść na dobre.
Powinien po prostu szczerze powiedzieć, co czuje.
Wkurzył mnie.
- Cóż... - To dużo gorsze,
niż gdyby powiedział mi sam.
Powinien to wiedzieć w wieku 26 lat.
Zawsze mówi, że jest już stary. Powinien być mądrzejszy.
Nie sądził, że się dowiem? Przecież mieszkamy razem.
Rozmawiamy.
Odkłada ważne rozmowy,
by nie czuć się niezręcznie.
Boi się takich sytuacji.
Tak mi się wydaje.
Nie chodzi o to, że jest leniwy
- lub boi się łez... - Chce być tym dobrym.
Tak, pewnie dlatego się tak zachowuje.
Naprawdę nie rozumiem jego motywacji...
by tu być.
Chciał się wypromować.
- Ciężko zaprzeczyć. - Tak.
- Możliwe. - Co innego?
Pierwszego dnia wkurzył się, że zostawiliśmy brudne naczynia.
- Ale nie... - A ostatecznie
tylko ty i ja czyściłyśmy zlew i lodówkę.
- Właśnie. - Dużo gada, mało robi.
Wydaje się fałszywy.
Nigdy nie ryzykuje,
by negatywne rzeczy nie wpłynęły na jego reputację.
Rzadko kiedy zwierza się, co czuje odnośnie czegokolwiek.
Słyszymy zdanie Ryo Tawatariego, kapitana zespołu,
i Ryo Tawatariego, mieszkańca Terrace House.
Rozumiem to.
Jeśli naprawdę zależy mu tylko na utrzymaniu reputacji,
to jestem zniesmaczona.
- Przykro mi. - To nie typ osoby,
którą szanuję.
Napisy: Krzysztof Zając